مراقب و پرستار بیمار مبتلا به پارکینسون و وظایف آن

پرستار و مراقب بیمار پارکینسون از بیمار مراقبت میکنه تا به اهداف زیر دست پیدا کنه؛

افزایش میزان تحرک:

یکی از اهداف پرستاران بیماران پارکینسون، بالا بردن توانایی های جسمی بیماره. تا اعضای بدن بهتر با هم هماهنگ بشن و عضلات از حالت سفتی در بیان. پرستار با ایجاد تحرک، سعی میکنه که صورت و گردن به سمت جلو افتادگی نداشته باشه.
پرستار بیمار پارکینسون با ماساژ دادن و دوش آب گرم، میتونه به شل شدن عضلات و از بین رفتن اسپاسم کمک کنه. مراقب بیمار باید حواسش به راه رفتن بیمار باشه که فاصله‌ی پاها از هم مناسب باشه. سرش رو پایین نیاره، صاف نگه داشته باشه و به رو به رو نگاه کنه.

بهبود دفع روده ای:

بیمار باید از مایعات زیادی در روز استفاده کنه. پرستار بیمار پارکینسون، باید بیمار رو برای خوردن آب زیاد و غذاهای فیبر دارتشویق کنه تا از ایجاد یبوست جلوگیری بشه. حتما در سرویس های بهداشتی، امکان استفاده از توالت های فرنگی وجود داشته باشه، تا موقع بلند شدن، فشار زیادی به پاهای بیمار پارکینسون وارد نشه و از آسیب رسیدن به پاها جلوگیری بشه.

بهبود عملکرد بلع:

پرستار مبتلا به پارکینسون باید موقع غذا خوردن کنار بیمار بمونه حواسش جمع باشه که دچار خفگی نشه. هضم و بلع بیماران پارکینسون دچار مشکل میشه، ترشحات آب‌دهان جمع میشه که خطر آسپیراسیون به وجود میاد. برای از بین بردن این مشکلات، بهتره بیمار کاملا نشتته غذا بخوره، اصلا خم نشه طوری که کمر زاویه نود درجه داشته باشه. پرستار مبتلا به پارکینسون باید غذایی به بیمار بده که مواد جامد نداشته باشه و خیلی غلیظ نباشه.
پرستار بیمار نباید حتی غذاهای خیلی رقیق هم در وعده های غذایی به بیمار بده. به بیمار باید گفته بشه که سعی کنه بزاق رو هضم کنه.
بهتره پرستار بیمار پارکینسون قبل از دادن غذا، عضلات گردن و صورت رو ماساژ بده، از لیوان های بدون لبه‌ی تیز، قاشق و چنگال دسته بلنداستفاده کنه، تا بیمار بلع و هضم راحت تری داشته باشه.